Z „Latem Artystycznym” jest jak z pustą sceną. Krzyżowa to przestrzeń, którą świadomie, planowo, z pomysłem i pasją zapełniamy od lat zapraszając na projekt młodych, twórczych ludzi. Dajemy im mocne instrumenty do realizacji swoich twórczych pomysłów: magiczne miejsce w środku Europy, tradycję, proste i czyste wartości, bardzo wysokie, profesjonalne wymagania i dużo do zrobienia w krótkim czasie. Zapraszamy pedagogów-artystów, którzy są zawodowcami, mają pasje, kochają świat i ludzi. Jesteśmy ciekawi wszystkich, którzy się u nas pojawią, szanujemy kulturę jaką ze sobą przynoszą, oczekujemy otwartości, radości tworzenia, wzajemnego uczenia się. Jednak za każdym razem wszystko zależy od uczestników, od Ciebie, od Twojej potrzeby bycia niezbędnym ogniwem wielu sukcesów projektu.
Jeśli przyjedziesz do nas na „Lato artystyczne” masz szansę brać w tym udział, zobaczyć i zakochać się w małej wiosce u podnóża Gór Sowich
Jeśli przyjedziesz do nas na „Lato artystyczne” masz szansę brać w tym udział, zobaczyć i zakochać się w małej wiosce u podnóża Gór Sowich
Zobacz krótką prezentację
Witaj. Jesteś tu nowy, prawda? Nigdy dotąd cię nie widziałem. Chciałbym ci coś pokazać. Pewne niezwykłe miejsce, o którego istnieniu może nawet nie wiesz. Miejsce dość... Sam nie wiem. Widzisz, ono nie zawsze tu jest. Pojawia się tylko na kilkanaście dni w roku, a potem znika. Na tym polega jego magia. Pozwól, że cię oprowadzę.
Korytarzami Domu na wzgórzu przemykają służące w białych fartuchach. Goście – niemal sami postawni mężczyźni w garniturach - zniknęli w którymś z pokoi. Gdy pójdziesz dalej, zatrzymasz się pod zamkniętymi drzwiami i dobrze wytężysz słuch, gdy Twoje ucho zetknie się z białą farbą do drewna, może wtedy usłyszysz ich szepty.
Zachęciły cię pewnie ciemnozielone pnącza, wijące się po ogrodzeniu. A może to otwarta brama albo te rytmiczne odgłosy. Słyszysz? Wejdźmy do wnętrza Ogrodu. Potrafiłbyś zagrać na bębnie? Odpowiedź nie jest taka oczywista. Sądzisz, że to proste? Zatem podejdź bliżej, spróbuj.
Czy przeszedłeś już przez alejkę? Mijałeś starą pralnię, wozownię, dostojny pałac? Pozwól więc na moment, widzę po twojej twarzy że jeszcze nie przekroczyłeś tej malowniczej bramy. Której? O, tej, przylegającej do dawnego budynku stajni. Uważaj żeby się nie pobrudzić o zamek, jest trochę pordzewiały.
Tak, wiem, że to stajnia, ale i tak zdejmij buty. Dobrze, połóż je za kolumną. Jesteś gotowy? Świetnie! A teraz podejdź do mnie. Ale nie przez ścianę! Nie widzisz jej? Kiedy ona stoi tutaj, dokładnie przed tobą! Często tak przechodzisz przez ściany? Spójrz! Opieram się o nią, bez trudu utrzymuje niemal cały ciężar mojego ciała. To mocna ściana.
Na co dzień siedzimy tu przy kawie i innych napojach. Herbacie, dajmy na to. To kolejne miejsce, w którym niekiedy szukamy chwili relaksu. Odpoczynku po dniu pełnym wrażeń. Lecz niekiedy…
Na sali jest trzydzieści osób. Siedzą w kręgu, patrząc po sobie nawzajem. Nic nie mówią. A potem dwoje z nich podnosi się, chociaż nikt nie wydał rozkazu. Stają na środku i spoglądają na siebie wojowniczym wzrokiem. Moment bezruchu. Wreszcie pierwszy gest, reakcja, odskok.
Proponuję krótką przerwę. Nawet samo zaglądanie na warsztaty bywa wyczerpujące. Pokażę ci, gdzie spędzamy sporo wolnego czasu.
